Στην αρχή νόμιζα ότι η άνοια σημαίνει πως σιγά σιγά χάνεις τον άνθρωπό σου. Ότι φεύγει κομμάτι κομμάτι. Ότι μένει μόνο το σώμα. Με τον καιρό κατάλαβα ότι δεν είναι έτσι. Δεν φεύγει ο άνθρωπος. Αλλάζει ο τρόπος που τον συναντάς.
Δεν μπορείς πια να μιλήσεις όπως πριν. Δεν μπορείς να ρωτήσεις «θυμάσαι;». Δεν μπορείς να βασιστείς σε αυτά που ήξερες. Μπορείς όμως να κάθεσαι δίπλα του. Να του κρατάς το χέρι. Να του μιλάς ήρεμα. Να τον κοιτάς χωρίς να περιμένεις απάντηση.
Η αγάπη γίνεται πιο απλή. Δεν έχει εξηγήσεις. Δεν έχει συζητήσεις. Έχει παρουσία. Έχει σιωπή. Έχει μικρές στιγμές που δεν μοιάζουν σημαντικές αλλά είναι όλη η σχέση τώρα.
Υπάρχουν μέρες που νιώθω ότι πενθώ κάποιον που είναι ακόμα εδώ. Πενθώ τη φωνή του όπως ήταν. Τις κουβέντες μας. Τις συμβουλές του. Και μετά τον βλέπω να χαμογελάει όταν του μιλάω ήρεμα και καταλαβαίνω ότι δεν τον έχασα. Απλώς δεν μπορώ πια να τον βρω από τον ίδιο δρόμο.
Έμαθα να μην τον διορθώνω. Να μην επιμένω. Να μην προσπαθώ να τον επαναφέρω εκεί που ήταν. Γιατί εκείνος δεν μπορεί να έρθει πίσω. Μπορώ μόνο εγώ να πάω προς τα εκεί που βρίσκεται τώρα.
Η άνοια σου μαθαίνει υπομονή. Σου μαθαίνει να αφήνεις πράγματα. Σου μαθαίνει ότι η σχέση δεν είναι λέξεις και αναμνήσεις αλλά αίσθηση. Το αν ο άλλος νιώθει ήρεμος όταν είσαι κοντά. Το αν νιώθει ότι δεν κινδυνεύει.
Δεν τους χάνουμε. Μαθαίνουμε να τους αγαπάμε αλλιώς. Και αυτό δεν είναι λιγότερο αγάπη. Είναι πιο δύσκολη αγάπη. Πιο ήσυχη. Πιο βαθιά.
