Στην εμπειρία μου, το πιο συχνό συναίσθημα που συναντώ στους φροντιστές είναι η ενοχή. Ενοχή επειδή κουράζονται, επειδή θυμώνουν, επειδή σκέφτονται ότι δεν αντέχουν άλλο. Πολλοί πιστεύουν ότι πρέπει να τα καταφέρνουν μόνοι τους. Όμως η συνεχής φροντίδα χωρίς υποστήριξη οδηγεί συχνά σε σωματική και ψυχική εξάντληση. Δεν είναι έλλειψη αγάπης να ζητά κάποιος βοήθεια. Είναι αναγνώριση των ορίων του.

Ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μου είναι να βοηθώ τις οικογένειες να καταλάβουν ότι η συμπεριφορά του ανθρώπου με άνοια δεν είναι προσωπική στάση απέναντί τους. Η σύγχυση, η άρνηση ή η απομόνωση δεν είναι επιλογές. Είναι τρόποι με τους οποίους εκφράζεται μια εσωτερική δυσκολία. Όταν αυτό γίνει κατανοητό, μειώνονται οι συγκρούσεις και αυξάνεται η υπομονή. Η σχέση δεν βασίζεται πια στο «πρέπει να θυμηθεί», αλλά στο «πρέπει να νιώσει ασφαλής».

Έχω δει πολλές οικογένειες να δυσκολεύονται τη στιγμή που χρειάζεται να μοιραστούν τη φροντίδα με επαγγελματίες. Συχνά αυτό βιώνεται σαν αποτυχία. Από ψυχολογική σκοπιά όμως, η οργανωμένη φροντίδα δεν σημαίνει απόσταση. Σημαίνει ότι ο άνθρωπος με άνοια βρίσκεται σε περιβάλλον όπου υπάρχουν σταθερά πρόσωπα, προβλέψιμη καθημερινότητα και συνεχής υποστήριξη. Και η οικογένεια μπορεί να επιστρέψει στον ρόλο της ως οικογένεια και όχι μόνο ως φροντιστής.

Με τα χρόνια έχω καταλήξει ότι η φροντίδα της άνοιας δεν είναι μόνο πρακτική υπόθεση. Είναι συναισθηματική διαδικασία προσαρμογής. Χρειάζεται χώρος για κούραση, για φόβο, για λύπη, αλλά και για αποδοχή. Όταν υπάρχει συνεργασία μεταξύ οικογένειας και επαγγελματιών, δημιουργείται ένα πιο σταθερό πλαίσιο για όλους.

Αυτό που μαθαίνω συνεχώς από τη δουλειά μου είναι ότι κανείς δεν πρέπει να περνά αυτή τη διαδρομή μόνος. Η άνοια απαιτεί φροντίδα για τον άνθρωπο που νοσεί, αλλά και για εκείνους που στέκονται δίπλα του. Όταν αυτό γίνεται με σεβασμό, γνώση και υποστήριξη, η καθημερινότητα μπορεί να γίνει πιο ήρεμη και πιο διαχειρίσιμη για όλους.

Ομάδα Ψυχολόγων

Όμορφη Ίριδα

Το άρθρο Φροντιστές & οικογένεια εμφανίστηκε πρώτα στο Irida Care.

Δεν μπορείς πια να μιλήσεις όπως πριν. Δεν μπορείς να ρωτήσεις «θυμάσαι;». Δεν μπορείς να βασιστείς σε αυτά που ήξερες. Μπορείς όμως να κάθεσαι δίπλα του. Να του κρατάς το χέρι. Να του μιλάς ήρεμα. Να τον κοιτάς χωρίς να περιμένεις απάντηση.

Η αγάπη γίνεται πιο απλή. Δεν έχει εξηγήσεις. Δεν έχει συζητήσεις. Έχει παρουσία. Έχει σιωπή. Έχει μικρές στιγμές που δεν μοιάζουν σημαντικές αλλά είναι όλη η σχέση τώρα.

Υπάρχουν μέρες που νιώθω ότι πενθώ κάποιον που είναι ακόμα εδώ. Πενθώ τη φωνή του όπως ήταν. Τις κουβέντες μας. Τις συμβουλές του. Και μετά τον βλέπω να χαμογελάει όταν του μιλάω ήρεμα και καταλαβαίνω ότι δεν τον έχασα. Απλώς δεν μπορώ πια να τον βρω από τον ίδιο δρόμο.

Έμαθα να μην τον διορθώνω. Να μην επιμένω. Να μην προσπαθώ να τον επαναφέρω εκεί που ήταν. Γιατί εκείνος δεν μπορεί να έρθει πίσω. Μπορώ μόνο εγώ να πάω προς τα εκεί που βρίσκεται τώρα.

Η άνοια σου μαθαίνει υπομονή. Σου μαθαίνει να αφήνεις πράγματα. Σου μαθαίνει ότι η σχέση δεν είναι λέξεις και αναμνήσεις αλλά αίσθηση. Το αν ο άλλος νιώθει ήρεμος όταν είσαι κοντά. Το αν νιώθει ότι δεν κινδυνεύει.

Δεν τους χάνουμε. Μαθαίνουμε να τους αγαπάμε αλλιώς. Και αυτό δεν είναι λιγότερο αγάπη. Είναι πιο δύσκολη αγάπη. Πιο ήσυχη. Πιο βαθιά.

Το άρθρο Δεν τους χάνουμε. Μαθαίνουμε να τους αγαπάμε αλλιώς εμφανίστηκε πρώτα στο Irida Care.

Το περίεργο είναι ότι δεν πόνεσα εκείνη τη στιγμή. Πόνεσα μετά. Όταν έφυγα. Όταν κατάλαβα ότι κάτι που θεωρούσα δεδομένο δεν υπάρχει πια. Δεν με θυμόταν, αλλά ένιωθε ότι δεν ήταν μόνη. Και αυτό με μπέρδεψε. Πάντα νόμιζα ότι η μνήμη κρατάει τις σχέσεις. Τελικά τις κρατάει κάτι άλλο. Το πώς κάθεσαι δίπλα σε κάποιον. Το πώς του μιλάς. Το αν τον κάνεις να νιώθει ασφαλής.

Την επόμενη μέρα πάλι δεν με ήξερε. Αλλά όταν της έπιασα το χέρι, το έσφιξε. Και τότε κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να ξέρει ποια είμαι. Χρειάζεται μόνο να μην φοβάται. Όλη της η ζωή τώρα είναι αυτό: να μην τρομάζει. Να μην μπερδεύεται. Να μην νιώθει χαμένη μέσα στο ίδιο της το σπίτι.

Και εγώ έμαθα κάτι που δεν ήθελα να μάθω. Ότι δεν μπορείς να κρατήσεις τον άνθρωπό σου όπως ήταν. Μπορείς μόνο να τον κρατήσεις όπως είναι τώρα. Δεν του εξηγείς. Δεν τον διορθώνεις. Τον συνοδεύεις. Και αυτό είναι πιο δύσκολο από το να τον φροντίζεις.

Δεν με αναγνώρισε. Αλλά όταν έφυγα μου είπε «να ξανάρθεις». Και αυτό, με έναν παράξενο τρόπο, ήταν αρκετό.

Το άρθρο Η μέρα που η μητέρα μου δεν με αναγνώρισε εμφανίστηκε πρώτα στο Irida Care.

Τον είδα να στέκεται στο διάδρομο και να κοιτάζει γύρω του σαν να είχε μπει σε ξένο χώρο. Τα έπιπλα ήταν τα ίδια. Οι τοίχοι οι ίδιοι. Αλλά για εκείνον δεν σήμαιναν τίποτα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν χανόταν απλώς μέσα στο σπίτι. Χανόταν μέσα στη μέρα του.

Άρχισε να φοβάται τη νύχτα. Να σηκώνεται χωρίς λόγο. Να με ρωτάει πού πρέπει να πάει. Κάθε πόρτα του φαινόταν λάθος. Κάθε διάδρομος ατελείωτος. Και εγώ άρχισα να φοβάμαι μαζί του. Όχι για το αν θα πέσει. Αλλά για το αν θα χαθεί.

Το πιο δύσκολο δεν ήταν ότι δεν θυμόταν. Ήταν ότι δεν ένιωθε ασφαλής. Το σπίτι που τον προστάτευε μια ζωή έγινε μέρος της σύγχυσής του. Και αυτό δεν το αντέχει κανείς εύκολα. Να βλέπεις έναν άνθρωπο που αγαπάς να μην ξέρει πού βρίσκεται.

Έφτασε μια στιγμή που δεν μπορούσα πια να τον αφήσω μόνο του. Όχι γιατί δεν τον εμπιστευόμουν. Αλλά γιατί εκείνος δεν εμπιστευόταν πια τον εαυτό του. Κάθε μέρα ήταν αγωνία. Κάθε βράδυ επιφυλακή.

Όταν μπήκε σε έναν χώρο όπου όλα ήταν σταθερά και προβλέψιμα, άλλαξε. Δεν έψαχνε πόρτες. Δεν περιφερόταν χαμένος. Υπήρχαν άνθρωποι που τον καταλάβαιναν χωρίς να τον ρωτούν πολλά. Υπήρχε ρυθμός. Υπήρχε ησυχία.

Κατάλαβα τότε ότι σπίτι δεν είναι πάντα εκεί που έζησες. Είναι εκεί που δεν φοβάσαι. Εκεί που κάποιος ξέρει πώς να σε κρατήσει ήρεμο όταν ο κόσμος αρχίζει να μπερδεύεται.

Ο πατέρας μου δεν χάθηκε μέσα στο σπίτι του. Χρειάστηκε απλώς ένα νέο μέρος για να μην χάνεται.

Το άρθρο Όταν ο πατέρας μου άρχισε να χάνεται μέσα στο ίδιο του το σπίτι εμφανίστηκε πρώτα στο Irida Care.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον κύριο Πλακιά Φίλιππο και τον κύριο Προύσαλη Δημήτριο και να τους συγχαρούμε για την συνεισφορά και την ευαισθησία τους.

Το άρθρο Οι “παραμυθάδες” του Εθνικού Θεάτρου στην Ίριδα Χαλανδρίου εμφανίστηκε πρώτα στο Irida Care.

Ο Ταχυδακτυλουργός Μάγος Loukos / Magic Shows, κύριος Γιώργος Λούκος, έχοντας πολυετή εμπειρία στην τέχνη αυτή, αναλαμβάνει να ψυχαγωγήσει και να εντυπωσιάσει ακόμα και το πιο απαιτητικό κοινό! Οι παραστάσεις του απευθύνονται σε μεγάλο και σε μικρό κοινό για όλες τις ηλικίες.
Ευχαριστούμε πολύ!

Το άρθρο Νεφέλη – «Μαγική» Παραμονή Πρωτοχρονιάς εμφανίστηκε πρώτα στο Irida Care.

Την εκδήλωση πλαισίωσαν μουσικά η Μίλλυ και η παρέα της.

Ευχαριστούμε όλους όσοι παρευρέθηκαν.

Το άρθρο Νεφέλη – Κοπή Πίτας 2020 εμφανίστηκε πρώτα στο Irida Care.

Το άρθρο Κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας στην Ίριδα Χαλανδρίου εμφανίστηκε πρώτα στο Irida Care.

Ευχαριστούμε θερμά την SAPT Hellas.
Ο Μέλης, η Μπίγκλα και η Λουλού μας χάρισαν απίστευτες στιγμές γεμίζοντας τη μονάδα μας χαμόγελα!

Το άρθρο Επίσκεψη SAPT Hellas στην Ίριδα Κηφισιάς εμφανίστηκε πρώτα στο Irida Care.

Το άρθρο Κοπή Πρωτοχρονιάτικης Πίτας Ίριδα Κηφισιάς εμφανίστηκε πρώτα στο Irida Care.